Doktor Fatma Müşerref kafayı nasıl yedi

Doktor Fatma Müşerref Hanım kısa boylu, yaklaşık 40 kilo ağırlığında beyaz saçlı, sürekli aynı kıyafeti giyen ilerlemiş yaşına rağmen para kazanma hırsından vazgeçmemiş olan değişik bir insandı. Bayan kadın doktorunun az olduğu zamanlarda İzmir’de en çok hastası olan doktorlarından birisiydi. Kazandıklarını hep biriktirmişti. Sürekli olarak ’yaşlılığımda para çok lazım olacak ondan toplamam gerekiyor’ derdi. ’Onun düşüncesindeki yaşlılığın  ne olduğu tabiki kimse bilmiyor.

Sürekli olarak gittiği özel hastanede sevilmediğini bilmesine rağmen, bunu değiştirmek için  bir çabada göstermezdi. Müşerref hanımın gözlerinin içerisinde derin bir endişenin  saklı olduğu herkes fark edebilirdi. Yakından tanıyanlar bunun yaşlılık günleri için duyduğu karamsarlığa bağlarlar. Heyecansız ve sakindi.. En gergin zamanlarda bile sükunetini korur, yüksek sesle konuşmazdı. Bazı zamanlarda içine kapanır, çok parasız ve zavallı bir ruh hali taşırdı. Pek gülmez, hele sesli güldüğünü kimse görmemiştir. Gürültüden ve yüksek sesle konuşmaktan daima kaçınır, sesli gülenlere oldukça tuhaf bir bakışla bakardı. İyilik yaptığını veya muhtaç birisine yardımcı olduğunu ise hiç kimse görmedi.

HASTANE ZOR GÜNLER GEÇİRİYOR
O yıllarda her gün gittiği özel  hastane maddi imkansızlıklar nedeniyle zor günler geçirmekteydi. Hastanenin kapanmasını önlemek için tadilat yapılması, yeni alet ve malzemelerin alınması, odaların dekorasyonunun baştan aşağı  yenilenmesi gerekiyordu. Hastane yönetiminin bunu yapacak gücü yoktu. Bu konuda yardımcı olabilecek tek kişi vardı o da doktor Müşerref hanımdı. Hastane müdürü ve aynı zamanda sahibi olan doktor İsmail Bey bu öneriyi götürdüğü Müşerref hanımdan beklemediği kadar sert bir tepki aldı. ‘ Bende para ne arar’ diye sözlerine başladı. Yaşlılığım için para biriktirmeye uğraşıyorum. Her gün buraya gelmemin sebebi bu. Param olsa hiç gelir miyim ? ’Biliyormusun  ben ne düşünüyorum? İyi insan olmakta parayla satın alınıyor.  Bir şey vermezsen kötü ve bencil oluyorsun. Sanırım para vermediğim için sen de benim hakkımda öyle düşüneceksin. Bunu hak ettim sanırım. Ama yapacak bir şeyim yok..
İsmail bey söyleyecek bir söz bulamadı. Adeta yerinde donup kalmıştı. ‘Abla sen böyle diyorsan benim dediklerimi unut. ’diyerek  hızla odadan çıktı

TOPLANTI VE BEKLENMEYEN BİR KAZA
Toplantılarda  hastanenin kapanacağı ve bunun için acil önlemler alınması gerektiğini anlatılıyordu. En önemli konu ise acil olarak paraya ihtiyaç olmasıydı. Doktor İsmail Bey bu konuşmaların birisinde ‘İşsiz kalmak istemeyen herkes yardımcı olmalı’ diyerek çalışanların elinden gelen gayreti göstermesini istemişti. Bunu sağlayacak tek kişi olan doktor Müşerref hanım bu konuşmadan sonra hastane personeli tarafından  her zamankinden daha fazla iltifat gördü. Görevli olan herkes mümkün olduğu kadar yanında oturmaya ve halini hatırını sormaya başladı. Ona çeşitli nedenlerden dolayı oluşmuş kızgınlıklar bile bir kenara bırakılmıştı. .
İşte o günlerden birisinde sabahın erken saatleriydi..
Müşerref Hanım her zamanki gibi hastaneye gitmek üzere evden çıktı. Dolmuş duraklarına doğru yürürken düşüncesinin boşaldığını hissetti. Bu ilk defa karşılaştığı bir durumdu. Ne olduğunu tam olarak anlayamadı. Başında bir hafiflik vardı. Ben neredeyim? Nereye gidiyorum? diye kendisine sordu. Etrafındaki binalar sanki teker teker kayboluyor, insanlar  bir gölge gibi etrafından geçiyorlardı. Sesler durmadan birbirine karışıyor  kimin ne dediği anlaşılmaz bir hal alıyordu. Sesler ve görüntülerin kaybolduğunda ise yürüyüşü   pamukların üzerinde yürür gibi yumuşak fakat zorlukla atılan adımlara dönüşüyordu. Nereye gittiğini bilmeden yürüyordu. Zaman zamanda hastaneye gitmeliyim. Hastanede beni soran hasta var mı? diye karmaşık düşünceler aklına gelip gidiyordu.

Sabahın sessizliğinde ilk olarak şiddetli bir fren sesi duyuldu. Bu ses caddenin ortasında yan durmuş ufak bir kamyonetten çıkmıştı. Aracın ön tarafında ise yerde yatan yaşlı bir kadın kendisini doğrultmaya çalışıyordu. Kamyoneti kullanan genç heyecanla yanına koşar. Bir şeyiniz var mı.? Müşerref bu çarpmanın etkisiyle olsa gerek az önce dağınık olan  bilincini toparlamıştı.’ Bir şeyim yok ‘ dedi. Genç soför ‘ İçim rahat etmez sizi bir hastaneye götüreyim’  Müşerref ‘ gerek yok’ derken ayağa kalkar.Şaşkın şaşkın etrafına bakarken ‘Burada ne işim var? Buraya nereden geldim? Hastaneye gitmek için evden çıkmıştım. Burada ne arıyorum?’diye söylenmekteydi. Kalabalığı gören iki polis yanlarına yaklaştı ve  Müşerref hanıma  ‘Geçmiş olsun bir şeyiniz var mı? diye sordu. ‘Yok’ dedi. Peki şikayetçi misiniz? Bunuda  ‘Hayır şikayetçi değilim’diye yanıtladı. Genç şoför polislere ‘Önüme aniden çıktı. Hemen frene bastım. Hastaneye götüreyim diyorum onu da istemiyor.’ Polis memuru ‘Nereye gidecekseniz sizi oraya bıraksın bari. Bu şok etkisiyle siz gidemezsiniz’ Tamam dedi.  ‘Beni iş yerime  bıraksın.’
Doktor Müşerrefin kaza geçirdiği haberi tüm hastaneye yayılınca herkes yardımcı olmak  veya öyle görünmek için  seferber oldu. İkinci kattaki bir odayı ona ayırdılar. Geceleri evine gitmeyip orada kalması için başta hastane müdürü olmak üzere herkes ısrar etti. ‘Burası senin mekanın iyi olana kadar burada kalacaksın, hiçbir yere bırakmam. Ne kadar istersen burada kal.’Sözleriyle başlayan yoğun ısrarlar karşısında doktor hanım bir müddet için hastanede kalmayı kabul etti. Ertesi gün bu kazanın etkisiyle yüzünün sol tarafında ve ayaklarında ciddi bir morluk oluşmuştu. Yüz kaslarındaki zedelenmesi sonucunda sol üst dudağı yukarı doğru çekilmekte, sol göz kapağının kanla dolması sonucunda oluşan şişlik ise gözünü tamamen kapatmaktaydı. Kısa bir süre sonra kendisine ayrılan odada durmaktan sıkıldığını hissetti. Yapacak hiçbir şey yoktu. Gerçi odaya küçük bir televizyon getirmişlerdi. Fakat o televizyon seyretmekten hiç hoşlanmazdı. Yavaş yavaş alt kata indi. Her zaman oturduğu ve hastanenin girişini gözlediği koltuk boştu. Orası onun yeriydi. İyi bari dedi hiç kimse oturmamış. Hastaneye girenleri gözlemeye başladı.Geçirdiği kazayı unutmuş gibiydi.Gelen olduğu zaman her zamanki  soruyu sormaktan çekinmiyordu ‘ Kime bakmıştınız size nasıl yardımcı olabilirim ‘ Doktor Müşerref hanımı bu haliyle görenler  önce irkiliyor genelliklede hastaneye girmeden geri dönüyordu.
 Doktor İsmail bey bu durumdan rahatsız olmasına rağmen yardım isteyeceği tek kişi olan Müşerref hanımı da kırmaktan çekiniyordu.Tek söylediği ‘Dinlenseydiniz buralarda yorulmayınız. Hasta gelir ve sizi sorarsa tüm personelin haberi var size mutlaka bildirir’diyerek odasına göndermeye çalışıyordu. Fakat Doktor Müşerref Hanım  ikna olmadığından gece gündüz aynı koltukta oturarak hasta beklemeye devam etti.

TEKRAR  KONUŞMANIN ZAMANI GELMİŞTİ                   
Hastanede kalmaktan ve kendisine gösterilen ilgiden memnun olmasına rağmen doktor hanım  bir ay sonra  evine döner. Yüzü de yavaş yavaş iyileşmeye başlamıştı.  İsmail bey’e göre  tekrar konuşmanın  zamanı gelmişti. Bir sabah erken saatlerde Müşerref hanıma ‘ Biliyorsunuz sağlık müdürlüğü hastaneyi kapatma aşamasına geldi. Acil olarak bazı önlemler almamız  gerekiyor. Burası bizim iş yerimiz, kapanırsa   hepimizin zararına olur. Sizin de yapacağınız başka bir şey yok. ‘Doktor Müşerref hanım hiç ses çıkartmadan söylenenleri dinlerken neden bana bunları anlatıyor benimle ne ilgisi var diye düşünüyordu. İsmail Bey sözlerine devam etti.’Bu konuda sizin yardımınızı istiyoruz ilk etapta yapılacak işleri yaparsak epey bir vakit kazanmış oluruz. Kısa zamanda bu parayı nasıl olsa kazanırız. Siz İki yüz bin lira kadar verirseniz gerisini biz tamamlarız. Sizin için  önemli bir tutar olmasa gerek. Bu hepimizi kurtarır hem son olayda da gördünüz evinizde kalmaktansa hastanede kalmak daha iyi. Üst katta bir odanız olur. Aynı zamanda hastaneye ortak olursunuz. Çamaşır, ütü temizlik ve yemek probleminiz olmaz .Gelen hastalara da bakarsınız . Fakat  kapatılırsa  bunların hiç birisi olmayacak’ Söylenenlere hiçbir tepki göstermeyen Müşerref, bir suskunluk oluşunca kendisinin de bir şeyler söylemesi gerektiğini düşündü..’Bende o para ne gezer. Bende de yok. Yaşlılığım için para biriktirmek için  çabalıyorum. Ama çok para kazanır, geleceğimi de garanti altına alabilirsem,  bu tutarı vermek isterim .Tekrar söyleyeyim bende bu kadar para yok.’Son sözlerini biraz sert söylemişti. Doktor İsmail bey hiçbir yorum yapma ihtiyacı hissetmedi.’.Hastane kapatılacak haberiniz olsun’ diyerek yanından uzaklaşırken .  Hayret edilecek bir durum.. Para konusu oldu mu  aklı nasılda çalışıyor diye düşünüyordu.
Bu konuşmadan sonra Doktor Müşerref hanım’ın aklı çok karışmıştı. Hastanenin  kapatılması onun için ürkütücü bir kavramdı. ‘Farz edeyim ki parayı verdim. Ya geri vermezlerse nasıl yerine koyacağım.’diye düşünmekten de kendisini alamıyordu. Bu konu  sürekli aklındaydı. Dalgınlaşmıştı. Geceleri sıkıntılı rüyaları adeta kabus görmüş gibi uyanmasına neden oluyordu. İşte o günlerin birisinde sabaha karşı uyandı ve kendi kendisine  ‘Parayı neden verdim ki ?’diye sordu. Neden verdim? Huzursuzluk hissetti. Sabah erken saatlerde  evden çıkıp  hastaneye gitti. İsmail beyin  daha gelmediğini  öğrenince asabi bir şekilde onu beklemeye başlar. Parasını geri istemeye kararlıydı. Ben diyordu, o parayı verecek kadar zengin miyim?  Kimden alırsan al, bir tek ben mi varım, beni saf gördü kandırdı. Gittikçe sinirleniyordu. Öğlene doğru Doktor İsmail bey hastane kapısından içeri girmekteyken hemen yanına gitti. Size verdiğim parayı hemen verin benim o parayı verecek gücüm yok. Doktor İsmail Bey ‘Ne parası bu doktor hanım ben size sadece teklif getirdim. Siz de  paranız olmadığını ve veremeyeceğinizi söylediniz. Ne zaman ben sizden para aldım ki ?’ Müşerref iyicene sinirlendi’ Paramı geri verin’.Doktor İsmail sakindi ‘ Paranızı almadım, almadığım parayı veremem.’ Müşerrefin sesi teminkinden daha çok çıkmaya başlamıştı. Bağırır gibi konuşuyordu. Onun bu şekilde  yüksek sesle konuştuğunu kimse duymamıştı. Herkes şaşkınlık içerinde bu konuşmayı dinliyordu.’Paramı verin benim size verecek param yok.’ Bağırmaları hıçkırarak ağlamaya dönünceye kadar devam etti. Onu en iyi anlayan Serpil hemşire yanına gelerek sakinleştirmeye çalıştı.
Doktor  Müşerref hanım ısrarla bu parayı verdiğini tüm tanıdıklarına anlatıp dolandırıldığını söylüyordu.’ Çok para verdim şimdi o paraları nasıl alacağım bana yazık değil mi ?’ diyerek herkesten yardım istiyordu. İlk başta ona inananlar zaman içerisinde gerçeği söylemediğini anladılar. Bazıları ise’ Paranı geri iste,  ne diye onlarda bırakacaksın’ diye akıl vermeye çalışıyordu. Böyle konuşmalardan sonra Müşerref Hanım umutsuz durumda olduğunu belli edercesine başını önüne eğiyor kısık bir ses tonuyla ‘ İstedim ama vermiyorlar ki...Vermezler artık. Gitti tüm paralarım ‘diyerek, zor durumda kaldığını anlatmaya çalışıyordu.

Sonuç:
- Özel Hastane sağlık müdürlüğü tarafından bir daha açılmamak üzere kapatıldı.
- Doktor Müşerref hanım ilk belirtileri bu şekilde başlayan fakat daha sonra çok ileri düzeye ulaşan Alzheimer hastalığı nedeniyle zor günler yaşıyor. Bu günlerde etrafında ne bir dostu var ne de bir seveni
Hastanenin kapatılmasından sonra Müşerref hiç parası olmadığını düşünüyordu. Bankadaki inanılmaz servetinin varlığını bile unutmuştu. Günleri yalnızlık ve sıkıntı içerisinde  geçmekte..
- Doktor İsmail bey mesleği bıraktı, emekli maaşı ile geçinip ve evinde beslediği  kedileriyle yaşantısına devam ediyor.
- Hastane çalışanlarının bir kısmı başka işlere girerek geçimlerini sağlamaya çalışıyor. İşportacılık yapanda var, lokantada garson olanda  Bir kısmı ise halen iş arıyor .

Dr. Cem Aydemir