Çakma cübbeyle solculuk olmaz

Biri diyor ki:
- Türkiye’de CHP dışındaki sol öldü. Sol yok, sağımız güçlü bu yüzden sağa doğru gidiyoruz. Çünkü oy alacağız, kimden alacağız.

(CHP İstanbul Milletvekili ve TBMM Grup Başkanvekili Kemal Kılıçdaroğlu-ODTÜ Mezunlar Derneği Sivil Toplum Komitesi’nce düzenlenen "Muhalefet Ne Kadar Etkin" konulu söyleşide konuşurken…)

Öteki hemen teyid ediyor:
- Aylar önce bir gün bir eski milletvekili geçen dönemki AKP'li bir milletvekili akşam beni evimden aradı ve hal hatır sordu. Memleket meseleleri hakkındaki düşüncelerini ifade etti. Zaman zaman beni arayan bir insan. Konuşmanın bir noktasında “Bakın şimdi yanımda Cübbeli Ahmet Hoca var. Kendisi bir kalp operasyonu geçirdi, bir geçmiş olsun demez misiniz kendisine?”' dedi. “Gayet tabii, niye demeyeyim” dedim. Verdi telefonu “Geçmiş olsun” dedim. Teşekkür etti o da.

(CHP Genel Başkanı Deniz Baykal-Cübbeli Ahmet Hoca’ya neden “Geçmiş olsun” dediğini açıklamaya çalışırken.)

Solculardan oy alamıyorlar, sağcılardan oy devşirmeye kalkışıyorlar.
Direksiyonu sağa kırarlarsa iktidar olacaklarını sanıyorlar.
Ama bir yandan da hep o sağcılara karşı darbe yapan askerlerin avukatlığına soyunuyorlar.

* * *

27 Mayıs 1960 askeri darbesi sırasında bu ülkede sağcı Demokrat Parti (DP) hükümeti iktidardaydı.

12 Mart 1971 askeri darbesi sırasında bu ülkede, kendini sağcı DP’nin devamı sayan Adalet Partisi (AP) iktidardaydı.

12 Eylül 1980 askeri darbesi sırasında bu ülkede yine sağcı AP iktidardaydı.

28 Şubat 1997 askeri darbesinde ise bu ülkede yine sağcı Refah Partisi ile kendini DP ve AP’nin devamı sayan sağcı Doğru Yol Partisi’nin (DYP) kurduğu koalisyon hükümeti iktidardaydı.

* * *

27 Mayıs askeri darbesinin ardından yapılan ilk genel seçimlerden sonra hükümeti İsmet İnönü başkanlığında CHP kurdu. Ancak İnönü’nün başbakanlığı, hükümeti üç kez değiştirmesine rağmen sadece 3 yıl 3 ay sürebildi ve iktidar Adalet Partisi’ne geçti.

12 Mart askeri darbesinin ardından yapılan ilk genel seçimlerden sonra iktidara Bülent Ecevit’in başbakanlığındaki CHP-MSP hükümeti geldi. Kıbrıs harekatının emrini veren bu hükümetin ömrü ancak 10 ay sürebildi. Hükümetin istifasının ardından başbakanlığı, partilerüstü bir hükümet kurmak için kontenjan senatörü Sadi Irmak üstlendi. Onun “sağcı” hükümeti, bir başka “sağcı” Süleyman Demirel’in ve partisi AP’nin siyasi polemiklerine daha fazla dayanamayıp 5 ayda son buldu ve iktidar bir kez daha bir başka sağcıya, AP’ye geçti.

12 Eylül askeri darbesinin ardından da aynı şey oldu; darbeci generallerin seçime girmesine izin verdiği üç siyasi partiden ikisi sağcıydı, seçimi Turgut Özal’ın liderliğindeki Anavatan Partisi (ANAP) kazandı.

28 Şubat “postmodern” askeri darbesi ise iki kere darbe yemiş, başbakanlığı döneminde “Bana sağcılar suç işliyor dedirtemezsiniz” lafını etmiş, “sağcı” Süleyman Demirel’in cumhurbaşkanlığında gerçekleşti.

Darbeyi yiyen Necmettin Erbakan başbakanlığındaki Refah Partisi-Doğru Yol Partisi koalisyon hükümeti iktidarı kurtarmak için “Erbakan başbakanlıktan istifa etsin, görevi hükümet ortağı DYP’nin lideri Tansu Çiller üstlensin” formülüne sığındı.

Ancak Cumhurbaşkanı Demirel araya girip hükümeti kurma görevini bir başka sağcıya, ANAP lideri Mesut Yılmaz’a verdi. Yılmaz da gidip Ecevit’in Demokratik Sol Partisi ile görünür liderliğini Hüsamettin Cindoruk’un yaptığı ama asıl lideri Demirel olan, 28 Şubat sürecinde DYP’den kopanların kurduğu Demokrat Türkiye Partisi ile koalisyon kuruverdi.

Ama sonra ne oldu? “Her şey aslına rücu eder” misali ANAP, DSP ve MHP arasında kurulup bozulan koalisyon hükümetleri siyasi ömrünü tüketince, kapatılan Fazilet Partisi’nin enkazı üzerine kurulan iki partiden biri olan Adalet ve Kalkınma Partisi (diğeri Saadet Partisi), 3 Kasım 2002’deki genel seçimde tek başına iktidara geldi ve hala da iktidarda.

* * *

Siyasi tarih çok açık gösteriyor ki 86 yıllık cumhuriyetimiz boyunca askerler hep bu cumhuriyeti tehlikeye attıklarına inandıkları sağcılara karşı darbe yaptılar ama her darbeden sonra yine o sağcılar iktidara geldiler.

O darbelerden birinde askerlerin sürgünü gönderdikleri arasında Deniz Baykal da vardı ve şimdi o askerlerin avukatlığını üstlenen Deniz Baykal bu ülkede hiç başbakan olamadı.

Aynı Deniz Baykal, askerlerin borazanını öttürmekle iktidar olamayacağını görmüş olacak ki İsmet İnönü’nün “ortanın solundayız” dediği günden beri kendini bu ülkeye solcu olarak yutturan CHP’nin direksiyonunu sağa kırıyor.

Ama sağ şeritte dolmuş bekleyenler, direksiyondaki “çakma” cübbeliye kanmaz. Onlar yine, bundan önce de defalarca olduğu gibi, kendi dolmuşlarına binerler.

1908 devriminin ve 1923 cumhuriyetinin modernleşme projesini bugün o siyasi hareketin ardında olan CHP değil, “Avrupa Birliği’ne üye olacağız” diyerek, askerlerin bir kez daha demokrasiyi engellemesinin önüne geçmek için ellerinden geleni yaparak sağcı-islamcı bir başka siyasi hareket yürütüyor görünüyor.

CHP ise iktidar olabilmek için sağa yanaşmaktan, sağcılarla oynaşmaktan söz ediyor.

Ne yazık!

07.02.2010
SEDAT PİŞİRİCİ