İkisi de anestezi doktoruydu

Üniversite hastanesinde anestezi profesörü, kısa boylu, beyaz saçlı, her zaman şık giyinir. Sarı ince çerçeveli gözlüklerini hiç gözünden çıkartmazdı. Koskocaman bir arabası vardı. Boyunun kısalığından  zaman  zaman arabayı kullanan hiç kimse yok gibi bir hisse kapılırdım. Çok çalışkandı. Gece gündüz demeden  sürekli olarak hastalarıyla ilgilenirdi.  Gecenin her hangi bir vakti hastaneye gelip, kendi kliniğini ve de ameliyathanelere dağılmış olan asistanlarını kontrol eder,ciddiyet ve çalışkanlık beklerdi. Güldüğü, gereksiz bir konuda konuştuğu  veya birisine şaka yaptığı hiç görülmemişti.  Reanimasyon kliniğini kendi çabalarıyla kurup Avrupa düzeyinde çalışır hale getirmişti.
Üniversitede profesörlük derecesine kadar yükselmiş  başka  bir doktor, O zamana kadar  hiç yapılmayan bir ameliyatı uygulama konusunda yurt dışından  aldığı bir iki belgeyi ve sertifikayı üniversite yönetimine sunarak bu özel ameliyatı yapma konusunda yetki almıştı. Aslında  yaptığı zor bir ameliyattı . Bunu yapabilmek için yıllarca bu konuda çalışmak ve yeterli uygulamalar yapmak gerekliydi. Fakat  böyle olmadı. Doktor  bu özel ameliyatın hastalarını  önce muayenesinde kabul ediyor,  bir zaman sonra   ise üniversite hastanesinde ameliyat ediyordu.  Doktor birden tanındı. Bu hastalığı  olanlar  muayenehanesi her gün dolduruyorlar, saatler boyunca sıra beklemekten çekinmiyorlardı. Ameliyat üzerine ameliyat yapıyor  fakat  çoğu  başarı ile sonuçlanmıyordu.  Üniversite yönetimi bu konuda endişe duymaya başlamış  olmasına  rağmen  ameliyatları önlemek mümkün olmuyordu.  Bu durum doktorun  umrun da bile değildi. 
Anestezi doktorumuz bu konu ile ciddi bir şekilde  ilgileniyor, bir şeyler yapması gerektiğine inanıyordu.Beklediği konuşma fırsatını kısa bir süre sonra buldu.Cerrahi profesörüyle  bir sabah hastanenin koridorunda tesadüfen karşılaştılar.Hal hatır bile sormaya gerek kalmadan anestezi doktoru meslektaşına ‘ Bundan sonra bu hastanede ameliyat yapamayacaksın, ben ve hiçbir asistanım.senin ameliyatlarına girmeyecek’ Kendiside öğretim görevlisi olan cerrahi profesörümüz şaşkınlıkla ‘ Niçin dedi, benim bu ameliyatları yapma konusunda sertifikam var,  nasıl bana anestezi vermezsin ‘ Anestezi doktorumuz hiç istifini bozmadı ‘ Yapılan istatistiklere göre  sizin yaptığınız bu ameliyatlardaki ölüm oranı, beklenen düzeyin çok üzerinde..hatta bayağı üzerinde..’ Cerrahi doktoru  ‘ ilk başlarda bazı teknik yetersizliklerden kaynaklanmıştı’ diye bir çıkış yolu bulmaya çalıştı.  ‘ Ameliyatlarına giren neredeyse herkes ya ameliyatı bitiremiyor  yada ameliyat sonrası pek çok problemle karşılaşıyor. Ondan bu ameliyatlara dur demenin zamanı geldi.’diye sözüne devam eden anestezi doktorundaki kararlılığı anlayan diğer  doktor yumuşak bir ses tonuyla ‘ Haklısınız şimdiye kadar ihmal ettiğim ve de çok gerekli olan bir  konu şimdi aklıma geldi. ‘Bu hastaları ameliyata almadan önce sizin muayenehanenize yollayayım siz bu hastalar ameliyat için uygun mu ona karar verin daha sonra her hasta için ayrı ayrı konuşalım.’ Diyerek sözünü bitirdi. Anestezi doktoru birden sinirlendi ‘ sen bana rüşvet mi  teklif ediyorsun benim böyle bir paraya ihtiyacım yok ömür boyu ben bu şekilde  para kazanmadım..Sen bu hastanede ameliyat yapamayacaksın o kadar’ diye söylerken ses tonunun biraz fala çıktığını fark etmemişti. İnce olan sesi koridorda fazla yankılanmadı.. Operatör olan doktor ‘ Fakat hocam bu konuyu tekrar konuşalım, böyle kesip atmayınız büyük bir hata yapıyorsunuz dedi. Anestezi doktorunun yüzü sinirden ve kızgınlıktan kıpkırmızı olmuştu. Ellerinin terlediğini hissetti.  Kendisini iyi hissetmedi bayılmak üzereydi. Oradan geçmekte olan birkaç kişi  yardımına koştu.Ani  şekerinin düşmesi sonucunda onların kucağında  bayıldı..operatör doktorumuz ise onunla hiç ilgilenmeden sırtını döndü hastanenin geniş koridorlarındaki kalabalığın arasına karıştı.
Bu konuşmadan sonra o hastanede bu tür ameliyatlar asla yapılamadı.

BAŞKA BİR ANESTEZİ  DOKTORU
Devlet  hastanesinden emekli olduktan sonra  uzun bir süre iş aradı..Özel hastanelerde iş bulmak sandığı kadar kolay değildi.Tüm sağlık kuruluşlarında yeterli anestezi doktoru zaten vardı.Evinde oturmakta istemiyordu. .Ameliyathanelerin kokusunu arıyordu. Emeklilik  ona göre değildi. İlk günlerde arkadaşlarını ziyaret etti. Hatta ömrü boyunca adımını bile atmadığı kahvehanelere bile gittiği zamanlar oldu. Sinema, yürüyüş, spor salonları, maçlar hepsini denedi. Hiç biri ona hitap eden yerler değildi. Yılların alışkanlığını yani ameliyathaneleri istiyordu. Beklediği haber bir gün geldi.Özel bir hastane anestezi doktorunun arıyordu. Küçük bir  yerdi. Sahibi aynı zamanda başhekimi olan doktor parayı seven bir kişiydi. Sunduğu şartlar pek cazip değildi. Çalışma saatleri uzun maaş yetersizdi. Ama evde çok sıkılmıştı. Çaresiz kabul etti. Hastane ufak ve eski olduğu için  fazla hastası yoktu. Ameliyat  sayısı da fazla değildi.
İşe başladıktan kısa bir süre sonra tanınmış bir beyin cerrahı  hastaneye telefon ederek bir   ameliyat için oraya geleceği  haberini verdi. Çok tanınmış olan bu doktor  ilk defa gelecekti. Hastane sahibi  büyük sevinç duymaktaydı.
Yaklaşık yarım saat  kadar sonra ameliyat olacak hasta geldi. Her ameliyat öncesi olduğu gibi anestezi doktoru hastayı muayene etti. Hastada ilerlemiş bir beyin tümörü vardı. Hastanın bu küçük hastanenin yetersiz olan şartlarında  ameliyat edilip şifa bulmasına imkan yoktu. Yakınları  ‘Hastayı bir çok doktora hatta üniversite hastanesine bile götürdük. Hepside  ameliyat edilemez. Evine götürün yaşayacağı kadar yaşasın dediler. Tek bu doktor ameliyat  için elimden gelen çabayı gösteririm. Kurtarmaya çalışacağım diyor. Tümör ameliyat edilemez  yerde diyenler utansın.’ diyorlardı. Durum belli olmuştu.Üniversite hastanelerinde yapılamayan bir ameliyatın burada  yapılmasına imkan yoktu.  Hastayı muayenesini bitiren anestezi doktoru  aynı zamanda hastane sahibi olan başhekimin odasına giderek düşüncelerini ona aktardı. Başhekim çok sakindi.’Bu doktor ilk defa hastanemize geliyor.Onu iyi tutmamız gerek. Kalanını kendisi bilir. Ameliyata karar vermek bizim sınırlarımı aşar diyerek bahsedilen konuyu fazla önemsemediğini belli etti.Hastaneye ilk defa gelen ünlü beyin cerrahımızın ameliyata başlamasından kısa bir süre sonra hasta vefat etti. Beyin cerrahımız bu olumsuzluk karşısında oldukça sakindi.’ Elimizden geleni yaptık. Fazla yapacak bir şey yoktu ‘ diyerek ameliyathaneyi terk eder.  Ameliyatın başlamasıyla hastanın vefat etmesi arasındaki süre yirmi dakikayı geçmemişti.
Bu olaydan sonra bahsettiğim anestezi doktorunu uzun bir süre görmedim. O hastaneden ayrıldığını  duydum. Ben bahsettiğim  ameliyat sırasında ölen hasta için kendisini suçlu  hissederek hastaneden ayrıldığını sanmıştım. Yetkisinde olduğu halde ‘Burada böyle bir hasta ameliyat edilemez’ diyemediği için  kendisini  sorumlu hissettiğini zannediyordum. Bu olaydan sonra ortadan kaybolunca   mesleğini bıraktı diye düşündüm. Uzun yıllar  görmedim. Haber de alamadım. Geçen gün yolda karşılaştık. Keyifli gözüküyordu. ‘Bir yerde çalışıyor musunuz?’  diye sordum. Büyük  bir özel hastanede görev yaptığını söyledi. Neden o eski hastaneyi bıraktığınız?  dediğimde ’ Bırak onu ya hem çalıştırıyor hem maaş vermiyor’ dedi.
Hastaneden ayrılma sebebi benim düşündüğüm gibi değilmiş demek…